ناگهان ، تو از بیراهه ی لحظه ها ، میان دو تاریکی ، به من پیوستی.

صدای نفس هایم با طرح دوزخی اندامت درآمیخت:

همه تپش هایم از آن تو باد ، چهره ی به شب پیوسته !

همه تپش هایم.

من از برگریز سرد ستاره ها گذشته ام

تا در خط های عصیانی پیکرت شعله گمشده را بربایم.

دستم را به سراسر شب کشیدم،

زمزمه ی  نیایش دربیداری انگشتانم تراوید.

خوشه ی قضا را فشردم،

قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید

و سرانجام

در آهنگ مه آلود نیایش ترا گم کردم.

میان ما سرگردانی بیابان هاست

بی چراغی شب ها ، بستر خاکی غربت ها ، فراموشی آتش هاست

میان ما « هزار و یک شب » جست و جو هاست

نه!
  هرگز شب را باور نکردم
  چرا که
  در فراسوهای دهلیزش
  به امیدِ دریچه ئی
  دل بسته بودم

  شکوهی در جانم تنوره می کشد
  گوئی از پاک ترین هوای کوهستان
  لبالب
  قدحی در کشیده ام

  در فرصت میان ستاره ها
  شلنگ انداز
  رقصی میکنم-
  دیوانه
  به تماشای من بیا!

غمان قرن ها را زار می نالید

حزین آوای او در غار می گشت

و صدا می کرد

غم دل با تو گویم،

غار، بگو آيا مرا ديگر اميد

رستگاري نيست؟

صدا نالنده پاسخ داد آري نيست...

م. اميد

من اینجا بس دلم تنگ است.

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است.

بیا ره توشه بر داریم،

قدم در راه بي برگشت بگذاريم،

ببينيم آسمانِ "هر كجا" آيا همين رنگ است؟

"اخوان ثالث"-مجموعه ي از اين اوستا-

تو داني كاين سفر هرگز به سوي آسمان ها نيست.

" جهان پير است بي بنياد،از اين فرهاد كش فرياد..."

لرزش دست و دلم

از آن بود که

عشق

پناهی گردد،

پروازي نه

گريزگاهي گردد.

آي عشق آي عشق

چهره ي آبيت پيدا نيست."شاملو"

دچارباید بود

و گرنه زمزمه حیات

میان دو حرف

حرام خواهد شد

و عشق ‌‌‌

 سفر به روشنی اهتراز خلوت اشیاست."سهراب"

کجاست سمت حیات؟

خاک زمان رفتم، آب" نگر" پاشیدم.

در سفالینه ی چشم، "صد برگ" نگه بنشاندم،

بنشستم.

آیینه شکستم، تا سرشار تو

من باشم و من. جامه نهادم.

رشته گسستم.

زیبایان خندیدند،خواب "چرا" دادمشان،

 خوابیدند.

غوکی می جست، اندوهش دادم، و نشست.

در کشت گمان، هر سبزه لگد کردم.  از هر بیشه،

شوری به سبد کردم.

بوی تو می آمد،به صدا نیرو، به روان پر دادم،

آواز در آ سر دادم.

پژواک تو می پیچید، چکه شدم،

از بام صدا لغزیدم، و شنیدم.

یک هیچ ترا دیدم، و دویدم.

آب تجلی تو نوشیدم، و دمیدم."سهراب"

گفتم که "مرد عشق نیی" باورت نبود

در این غروب تلخ جدایی هنوز هم

می خواهمت چو روز نخستین ولی چه سود؟

پنداشتی که کوره سوزان عشق من

دور از نگاه گرم تو خاموش می شود

پنداشتی که یاد تو ، این یاد دل نواز

در تنگنای سینه فراموش می شود

روزی که پیک مرگ مرا می برد به گور

من شبچراغ عشق تو را نیز می برم

عشق تو ،نور عشق تو عشق بزرگ توست

خورشید جاودانه ی دنیای دیگرم!  -فریدون مشیری-

"گفت که تو کشته نیی در طرب آغشته نیی

پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم"

اما

افسوس!

دیری است کان کبوتر خون آلود٬

جویای برج گمشده ی جادو٬

پرواز کرده است...

(آخر شاهنامه-م امید)

در خلوت سحر

بشکافته ست خرمن خاکستر هوا

وز راه هر شکافته با زخم های خود

دیوار های سرد سحر را

هر لحظه می درد...... -نیما-

در فلق بود که پرسید سوار٬

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید.

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت:

نرسیده به درخت٬

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

و در آن عشق به اندازه ی پر های صداقت آبی است.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاوید اساطیر زمین می مانی

و تو را ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت سیال فضا٬خش خش می شنوی

کودکی می بینی

رفته از کاج بلند بالا٬جوجه بردارد از لانه نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست؟

پیش از آنکه پرده فروافتد

پیش از پژمردن آخرین گل ، بر آنم كه زنــــدگي كنم، بر آنم كه عشق بورزم

بر آنم كه باشم

در اين جهان ظلماني در اين روزگار سرشار از فجايع در اين دنياي پر از كينه

نزد كساني كه نيازمند منند، كساني كه نيازمند ايشانم

كساني كه ستايش انگيزند

تا در يابم،شگفتي كنم،باز شناسم، كم

كه مي توانم باشم، كه مي خواهم باشم

تا روز ها بي ثمر نماند، ساعت ها جان يابد

لحظه ها گران بار شود

هنگامي كه مي خندم، هنگامي كه مي گريم،هنگامي كه لب فرو مي بندم

در سفرم به سوي تو به سوي خود به سوي خـدا

كه راهی است نا شناخته، پر خواه، نا هموار

راهي كه بالي بر آن گام مي گذارم

كه قدم نهاده ام

و سر بازگشت ندارم

بي آنكه ديده باشم شكوفايي گل ها را

بي آنكه شنيده باشم خروش رودها را

بي آنكه به شگفت در آيم از زيبايي حيات

اكنون مرگ مي تواند فراز آيد اكنون مي توانم به راه افتم

اكنون ميتوانم بگويم زندگي كردم. - شاملو -                           

                                                                          بگذاريد در اين كشتزار گريه كنم.

هر چه می نویسم پنداری دلم خوش نیست و بیش تر آن چه در این روزها نبشتم همه آن است که یقین ندانم که نبشتن بهتر است از نا نبشتن.

ای دوست، نه هر چه درست و صواب بود، روا بود كه بگويند... و نبايد كه در بحري افكنم خود را كه ساحلش پديد نبود، و چيز ها نويسم بي "خود" كه چون "واخود" آيم بر آن پشيمان باشم و رنجور.

اي دوست مي ترسم-و جاي ترس است- از مكر سرنوشت...

حقا و به حرمت دوستي كه نمي دانم كه اين را مي نويسم راه سعادت است كه مي روم يا راه شقاوت؟

كاشكي، يكبارگي، ناداني شدمي تا از خود خلاصي يافتمي!

چون در حركت و سكون چيزي مي نويسم، رنجور شوم از آن به غايت!

و چون در معاملت راه خدا چيزي مي نويسم، هم رنجور شوم؛

چون احوال عاشقان نويسم نشايد،

چون احوال عاقلان نويسم، هم نشايد؛

و هر چه نويسم هم نشايد و آگر هيچ ننويسم هم نشايد؛ و اگر گويم نشايد؛

و اگر خاموش گردم هم نشايد

و اگر اين واگويم نشايد و اگر وانگويم هم نشايد...

                                                                                    و اگر خاموش شوم هم نشايد!}

                                                                                                          (رساله عشق)

متن کامل رباعیات خیام در ادامه مطلب.

                     بگذار تا " شیطنت عشق" چشمان تو را بر عریانی خویش بگشاید

                                   هر چند آنچه معنی جز رنج و پریشانی نباشد

                                    اما کوری را هرگز به خاطر آرامش تحمل مکن.

                                            ******************

یکی از بزرگ‌ترین لذات زندگی تجربه‌ي زمانی است که به شدت خسته‌ای اما به قدری از این خستگی احساس رضایت می‌کنی که حاضر نیستی آن را با هیچ فراغتی عوض کنی.

با نام خداوند جان.

سرمایه ی عمر آدمی یک نفس است/آن یک نفس از برای یک همنفس است

با همنفسی گر نفسی بنشینی/مجموع حیات عمر آن یک نفس است

*********

چشمی دارم همه پر از دیدن دوست/با دیده مرا خوشست چون دوست در اوست

از دیده و دوست فرق کردن نتوان/یا اوست درون دیده یا دیده خود اوست

*********

من بودم دوش و آن بت بنده نواز/از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید/شب را چه گنه قصه ی ما بود دراز.

*********

چندی از رباعیات عارفانه ی ابوسعید ابوالخیر در این برگ نگاشته ام و امیدوارم که دوستان

گرانقدر با خواندن دیوان رباعیات ایشان کمال استفاده (؟؟؟؟) را ببرند. 

جبر واختيار